Erken Tang dönemi Hunlar ve Göktürkler arasındaki süreklilik algısı

Abstract

Bu tezde, Erken Tang dönemi Çin kaynaklarını kullanarak Hunlar (Xiongnu) ve Göktürkler (Tujue) arasındaki süreklilik algısını araştırmaktadır. Orta Asya tarihinde önemli rol oynayan bu iki göçebe halkın, Tang Hanedanı tarafından Hun mirasının devamı olarak mı algılandığı sorusuna odaklanılmaktadır. Tezin ana araştırma problemi, "Göktürklerin Hunların mirasını devralıp almadığına dair Tang döneminin nasıl bir algı geliştirdiği" sorusu etrafında şekillenmiştir. Bu soruyu yanıtlamak için, Erken Tang döneminin başlıca birincil kaynakları olan Zhenguan Zhengyao, Jiu Tang Shu, Xin Tang Shu ve Zhou Shu metinleri kapsamlı bir şekilde analiz edilmiştir. Bu kaynaklar, Tang Hanedanı'nın dış politikalarını ve komşu halklarla ilişkilerini yansıtan değerli bilgiler sunmaktadır. Çalışmada, dilbilimsel analizde uluslararası kabul görmüş Leipzig Glossing Kuralları yöntemi kullanılmıştır. Bu yöntem, orijinal Çince metinlerdeki her bir morfemi analiz ederek, anlamlarını ve dilbilgisel işlevlerini belirlemeyi ve metinlerin evrensel olarak anlaşılır bir formata dönüştürülmesini sağlamıştır. Analizler sonucunda, Tang dönemi Çin kaynaklarında Hunlar ve Göktürkler'in benzer askeri güç, göçebe yaşam tarzı ve Çin sınırlarına yönelik potansiyel tehditler açısından sıklıkla tanımlandığı bulgulanmıştır. Kaynaklar, Göktürklerin Hunların doğrudan halefi olduğunu açıkça belirtmek yerine, tarihsel paralellikler üzerinden bir algısal süreklilik inşa etmiştir. Bu çalışma, Hunlar ve Göktürkler arasındaki kültürel ve siyasi mirasın Tang dönemi Çin tarafından nasıl yorumlandığını detaylı bir şekilde ortaya koymaktadır. Elde edilen bulgular, Tang Hanedanı'nın dış politika stratejilerini ve komşu halklarla ilişkilerini daha iyi anlamak için yeni bir bakış açısı sunarken, tarihi metinlerin dilbilimsel analizinin kültürel ve siyasi algıların derinlemesine anlaşılmasına nasıl katkıda bulunabileceğini de göstermektedir.