Sessizliğin poetikası: Heidegger’in ‘sessizlik’ kavrayışı

Abstract

Bu tez Heidegger’in ‘sessizlik’ kavrayışını ele almaktadır ve sessizliğin Heidegger’in dil, hakikat, varlık ‘oyunu’nda kurucu bir rolü olduğunu iddia etmektedir. Bu kapsamda Heidegger’in erken, geçiş ve geç döneminde suskunluk, ketumiyet, sessizlikte-açımlanma, dinginlik olarak sessizlik (Schweigen, V/erschweigen, Erschweigen, Stille) ile birlikte ses, kulak verme, dinleme, işitme ve çağrı kavrayışını da sessizlik dolayımındaki kavramlar olarak odağına alacaktır. Diğer başat bir mesele ise dil ve logos tartışması olacak, bu ise bizi mantık ve düşünme kavrayışını hakikat ile birlikte ele almaya götürecektir. Tüm bunlarla birlikte poetik düşünüm ve unsurları olarak şiir, düşünme ilişkisi, şairin işitmesi ve söyleyişi yine yolumuzun üzerindeki patikalardan olacaktır. Tez, ‘sessizlik’ kavrayışının ve ‘mantığının’ Dasein analitiğini temel alan erken düşünsel evre, Varlığın açılımını, yani Ereignis’i merkeze alan geçiş evresi ve Hölderlin etkisindeki poetik evrelerini de içerecek biçimde geç dönem Heidegger felsefesindeki konumunu ve diğer temel düşünce yapılarıyla (hakikat, vicdan, otantiklik, ses ve dil) ilişkisini göstermeyi amaçlamaktadır. Tez şu soruların izini sürecek: Heidegger düşünmesinde ‘sessizlik’ kavrayışı ne anlama gelir? Sessizlik’i düşünmeye değer kılan nedir? Heidegger’in erken ve geç dönem eserlerinde dil, varlık ve hakikat bağlamında ‘sessizlik’ nasıl bir rol oynar? Dörtlü’nün, yer, gök, tanrılar ve ölümüler’in Dünya’da bir aradalıklarında sessizlik oyunu nasıl işler? Poetik düşünüm sessiz söyleyişle nasıl ilişkilenir? Sessizlik mantığı hakikati nasıl söyler? İşte bu tez, yukarıda kısaca özetlenen bağlamda Heidegger düşünmesinde ‘sessizliği’, ‘sessizliğin poetikasını’ araştırma sorusu alarak Heidegger külliyatını inceleyecektir. Heidegger düşüncesinde sessizliği ana kaynakları üzerinden sunmaya çalışan tez, bu özsel eksikliği gidermeyi amaçlamaktadır.