Angelo Polızıano’nun “La Fabula Dı Orfeo” Eserindeki Mitolojik Ögeler Üzerine Bir İnceleme

Abstract

Mevcut çalışma, İtalyan Rönesansı’nın önde gelen hümanistlerinden Angelo Poliziano’nun (1454-1494), Orfeus Masalı (İtalyanca aslı: Fabula di Orfeo) adlı eserinde antik Orfeus mitini, dönemin halk dili olan “volgare” bağlamında nasıl yeniden kurguladığını incelemektedir. Tezin temel amacı, Poliziano’nun antik kaynakları pasif bir taklit (taklit) nesnesi olarak değil, metinlerarası bir yöntemle (metinlerarası harmanlama) dönüştürerek modern bir anlatım dili oluşturduğunu ortaya koymaktır. Çalışma giriş ve sonuç bölümleri hariç dört ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde, İtalyan Rönesansı’ndaki dil tartışmaları ve hümanist eğitim anlayışı ele alınır. Kültürel arkaplanı anlama ve anlamlandırma hususunda ünlü Rönesans uzmanı Eugenio Garin’in görüşlerinden yararlanılır. İkinci bölümde, yazarın filolojik yöntemleri ve Floransa’daki kültürel ortam irdelenir. Üçüncü bölümde ise Orfeus Masalı, Vergilius’un Çiftçilik Üzerine (Latince aslı: Georgica) ve Ovidius’un Dönüşümler (Latince aslı: Metamorphoses) eserleriyle karşılaştırmalı olarak analiz edilir. Dördüncü bölümde ise eser, Joseph Campbell’ın monomit kuramı çerçevesinde değerlendirilmiş; Orfeo’nun yolculuğu, kahramanın dönüş döngüsünün kesintiye uğradığı trajik bir varyasyon olarak yorumlanır. Beşinci bölümü teşkil eden sonuç kısmında ise Poliziano’nun mitolojik malzemeyi dönemin estetik ve düşünsel ihtiyaçlarına göre yeniden işleyerek İtalyan tiyatrosunun sekülerleşmesine öncülük ettiği saptanmıştır. Sonuç olarak, Poliziano’nun mitolojik malzemeyi dönemin estetik ve düşünsel ihtiyaçlarına göre yeniden işleyerek İtalyan tiyatrosunun sekülerleşmesine öncülük ettiği saptanmıştır.