Liderlik tarzlarının sessiz istifa eğilimi ile ilişkisi

Abstract

Günümüz çalışma hayatında değişen çalışma dinamikleri, esnek çalışma uygulamalarının yaygınlaşması ve çalışan beklentilerinin dönüşmesi, iş yerlerinde yeni davranış biçimlerinin ortaya çıkmasına zemin hazırlamaktadır (Kalleberg, 2009; Bauman, 2013). Bu davranış biçimlerinden biri de son yıllarda hem akademik literatürde hem de iş dünyasında sıkça tartışılan “sessiz istifa” (quiet quitting) kavramıdır. Sessiz istifa, çalışanın işten fiilen ayrılmadan, görev tanımı kapsamında yer alan sorumlulukları asgari düzeyde yerine getirmesi, ekstra çaba göstermeyi bırakması ve örgütsel bağlılığının zayıflaması şeklinde ortaya çıkan pasif bir geri çekilme tutumu olarak tanımlanmaktadır (Morrison & Robinson, 1997; Hom et al., 2017). Bu süreçte çalışan işini tamamen bırakmamakta; ancak örgütle kurduğu duygusal bağı azaltmakta, yenilik üretme ve gönüllülük temelli katkı sağlama isteğini geri çekmektedir. Sessiz istifanın özellikle genç kuşak çalışanlar arasında daha görünür hâle gelmesi, kavramın güncel önemini artırmıştır.