Akademik Arşiv Sistemine Hoş Geldiniz
Ankara Ünivrsitesi Akademik Arşiv Sistemi:
- Üniversitemiz Akademik ve Kültürel Mirasını toplama, saklama ve geniş kitlere duyurmak amacını taşır
- Üniversitemiz akademik çıktılarını uluslararası standartlarda dijital ortamda depolar
- Etkisini artırmak için telif haklarına uygun şekilde Açık Erişime sunar
Ayrıca Üniversitemiz Önlisans, Lisans ve Yüksek Lisans ders notlarına Açık Ders Malzemeleri sistemi üzerinden erişebilirsiniz.
Akademik Arşiv Sistemi birçok farklı bölümden oluşur:
- Dergiler = Bu kategoride Ünivrsitemizde yayınlanan dergilere ulaşabilirsiniz
- Kitaplar= Üniversitemizde yayınlanan kitapları bu kategoride bulabilirsiniz.
- Gazeteler= Geçmişten günümüze bazı gazetelerin, bazı sayıları sizi tarihte bir yolculuğa çıkarıcak.
- Tezler= Yüksek Lisans, Doktora ve Uzmanlık Tezleri bu kategori altında yer almaktadır.
Recent Submissions
Item type:Item, Outcomes of secondary fistulotomy performed after primary fistulotomy or loose seton according to operating room and outpatient conditions(Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2023) Demir, Hakan; Gönüllü, Emre; Yiğit, Merve; Çakar, Gözde Çakırsoy; Çapoğlu, Recayi; Karaman, KeremObjectives: Perianal fistula has a significant impact on the patient’s quality of life, causing many problems ranging from pain and hygienic problems to sepsis. The primary aim of the present study is to compare the results of primary fistulotomy with fistulotomy following the loose seton technique. The secondary aim is to determine whether these surgical methods are affected by the operating room or polyclinic conditions in terms of disease course and complication rates. Materials and Methods: A total of 382 patients who underwent surgery were retrospectively analyzed. Uncomplicated low intersphincteric and transsphincteric fistulas are included and high complex fistulas were excluded. Results: Two hundred and twenty-eight patients underwent only fistulotomy, whereas 154 underwent fistulotomy following the partial healing process after loose seton. The recurrence significantly increases in horseshoes shaped fistulas (p=0.01). In univariate Cox proportional hazard regression analysis, length of fistula tract is proportional with the recurrence rate (p=0.005). In multivariate Cox proportional hazard regression models, transsphincteric fistula is an independent risk factor for recurrence (p=0.006). The recurrence rate was significantly higher in transsphincteric fistulas than in intersphincteric fistulas among patients who underwent fistulotomy (p<0.001). It was determined that neither the type of surgical technique nor the operation performed in the operating room or outpatient clinic conditions made a significant difference in terms of disease course and complication rates (p>0.05). Conclusion: Transsphincteric fistula is a risk factor for recurrence independent of the surgical technique. However, after a certain period of time following loose seton, secondary fistulotomy into the fistula channel reduces the recurrence rate. In addition, no significant difference was observed in terms of the course of the disease and recurrence after secondary fistulotomy whether it is performed in operating room or outpatient clinic conditions. Amaç: Perianal fistül, hastanın yaşam kalitesi üzerinde önemli bir etkiye sahiptir. Ağrıdan hijyenik sorunlara ve sepsise kadar birçok soruna neden olur. Bu çalışmanın birincil amacı primer fistülotomi ile gevşek seton tekniğini takiben yapılan fistülotomi sonuçlarını karşılaştırmaktır. İkincil amaç ise bu cerrahi yöntemlerin ameliyathane veya poliklinik koşullarından hastalık seyri ve komplikasyon oranları açısından etkilenip etkilenmediğini belirlemektir. Gereç ve Yöntem: Cerrahi uygulanan toplam 382 hasta retrospektif olarak analiz edildi. Komplike olmayan düşük intersfinkterik ve transsfinkterik fistüller dahil edildi ve yüksek kompleks fistüller hariç tutuldu. Bulgular: İki yüz yirmi sekiz hastaya sadece fistülotomi uygulanırken, 154 hastaya gevşek seton sonrası kısmi iyileşme sürecini takiben fistülotomi uygulandı. At nalı şeklindeki fistüllerde rekürrens anlamlı olarak artmakta olduğu saptandı (p=0,01). Tek değişkenli Cox orantılı hazard regresyon analizinde, fistül traktının uzunluğunun nüks oranını artırdığı saptandı (p=0,005). Çok değişkenli Cox orantılı tehlike regresyon modellerinde, transsfinkterik fistül nüks için bağımsız bir risk faktörüdür (p=0,006). Fistülotomi yapılan hastalarda nüks oranı transsfinkterik fistüllerde intersfinkterik fistüllere göre anlamlı olarak daha yüksektir (p<0,001). Cerrahi tekniğin tipinin ve ameliyatın ameliyathane veya poliklinik şartlarında yapılmasının hastalık seyri ve komplikasyon oranları açısından anlamlı bir fark yaratmadığı belirlendi (p>0,05). Sonuç: Transsfinkterik fistül, cerrahi teknikten bağımsız olarak nüks için bağımsız bir risk faktörüdür. Ancak, gevşek seton tekniği sonrası kısmi iyileşme dönemini takiben sekonder fistülotomi yapıldığında nüks oranı azalmaktadır. Ameliyathane veya poliklinik şartlarında uygulanan fistülotomi veya seton tekniklerine bağlı olarak hastalığın seyri ve komplikasyon gelişimi açısından anlamlı bir fark gözlenmemiştir.Item type:Item, Laparoskopik kolorektal cerrahide pvi ile hedefe yönelik sıvı tedavisinin akut böbrek hasarı üzerine etkisi(Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2023) Büyük, Sevcan; Erkoç, Süheyla Karadağ; Akyol, Cihangir; Yılmaz, Ali AbbasAmaç: Kolorektal cerrahilerde, laparoskopik uygulamalar, literatürde kanıtlanmış birçok avantajı olması nedeniyle tercih edilmektedir. Ancak intraabdominal basınç artışı ve hipo/hipervolemi doku perfüzyonunu olumsuz etkilemektedir. Bu çalışmada, Pleth değişkenlik indeksi (Pleth variability index-PVI) monitörizasyonu ile hedefe yönelik sıvı tedavisi yaparak hem postoperatif sonuçları iyileştirmeyi hem de nötrofil jelatinaz ilişkili lipokalini (NGAL) kullanarak bu yaklaşımın böbrekler üzerindeki etkisini göstermeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma tıp fakültemizin genel cerrahi ameliyathanelerinde, prospektif randomize kontrollü, tek merkezli olarak gerçekleştirildi. Elektif laparoskopik kolorektal cerrahi geçirmiş, 29 hasta dahil edildi. Hastalar, Grup 1 (n=15) PVI ile hedefe yönelik sıvı tedavisi alanlar ve Grup 2 (n=14), konvansiyonel sıvı tedavisi alanlar şeklinde randomize edildi. Genel anestezi indüksiyonu sonrası PVI grubuna 500 mL kristaloid bolusu ve 2 mL/kg/saat idame sıvı uygulandı. PVI>%14 olduğunda 250 mL kristaloid bolusu verildi. Standart sıvı tedavisi alan grupta ise 4-2-1 kuralına göre konvansiyonel sıvı tedavisi yapıldı. Bütün hastalarda plazma NGAL örnekleri insuflasyon öncesi (T0), insuflasyon sonrası 6. (T1) ve 12. (T2) saatlerde alındı. Bulgular: Gruplar arasındaki verilen sıvılar karşılaştırıldığında Grup 1’de verilen sıvı volümü anlamlı olarak daha az bulundu (p<0,001). NGAL değerlerindeki artış her iki grupta benzerdi. Bazal NGAL ile 6. saat NGAL arasındaki artış ve bazal NGAL ile 12. saat NGAL arasındaki artış istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0,05). Grup 1’de postoperatif hiç komplikasyon izlenmezken Grup 2’de 2 hastada solunumsal komplikasyonlar, 1 hastada yara yeri enfeksiyonu görüldü. Sonuç: PVI ile hedefe yönelik sıvı tedavisinin, NGAL ile gösterilebilen akut böbrek hasarı üzerine, belirgin etkisi olmadı. Bununla birlikte bu hastalarda postoperatif komplikasyon görülmedi. Laparoskopik kolorektal cerrahilerde PVI monitörizasyonu ile sıvı tedavisinin, sıvı yükünün getirdiği komplikasyonlardan kaçınmak amacı ile kullanılabileceğini düşünmekteyiz. Objectives: Laparoscopic approaches are preferred for colorectal surgeries because they have proven advantages in the literature. However, increased intra-abdominal pressure and hypo/hypervolemia adversely affect tissue perfusion. In this study, we aimed to improve postoperative outcomes with targeted fluid therapy using Pleth variability index (PVI) and to demonstrate its effect on kidneys using neutrophil gelatinase associated lipocalin (NGAL). Materials and Methods: This study was a prospective randomized control, single-centred study. Twenty-nine patients who underwent elective laparoscopic colorectal surgery were included. Patients were randomized into 2 groups, as Group-1 receiving targeted fluid therapy with PVI (n=15) and Group 2 receiving conventional fluid therapy (n=14). 500 mL of crystalloid bolus and 2 mL/kg/hour of maintenance fluid were applied to the PVI group. When the PVI>14%, a 250 mL of crystalloid bolus was administered. In the group receiving, conventional fluid therapy “4-2-1 rule” was used. Plasma NGAL samples were received at pre-insufflation (T0), post-insufflation 6th (T1) and 12th (T2) hours. Results: When the given fluids were compared between the groups, we detected significantly diminished results for Group 1 (p<0.001). The increase between basal NGAL and 6th hour, 12th hour NGAL were statistically significant in both groups (p<0.05). While there were no postoperative complications in Group 1, respiratory complications were seen in 2 patients and wound infection in 1 patient in Group 2. Conclusion: Targeted fluid therapy with PVI had no significant effect on NGAL associated acute kidney injury. Nevertheless, there were no postoperative complications in these patients. We think that fluid therapy with PVI can be used in laparoscopic colorectal surgeries to avoid complications caused by fluid load.Item type:Item, Early postoperative thrombocytopenia following cardiac surgery(Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2023) Alptekin, Gülen Sezer; Güçlü, Orkut; Hüseyin, Serhat; Yüksel, Volkan; Canbaz, Suat; Ege, TuranObjectives: There are various risk factors which make the cardiac surgery patients prone to thrombocytopenia such as the effects of cardiopulmonary bypass procedure, anticoagulant administration, bleeding diathesis, blood product transfusions and hypothermia. However the clinical and prognostic value of early thrombocytopenia soon after cardiac surgery is less studied previously and is the objective of our study. Materials and Methods: In this cross-sectional study we evaluated cardiac surgery patients who were operated within 6 months period in our hospital electively. Thrombocytopenia was defined as a platelet count under 150,000/μL. The peroperative variables, prognostic scores according to the Sequential Organ Failure Assesment (SOFA), length of stay, mortality and adverse events during hospital stay were investigated. Results: Thrombocytopenia was observed in 33.05% of all patients. The mean cross-clamping time was prolonged and the total mediastinal drainage volume was excessive in thrombocytopenia group. All-cause infection, pulmonary and renal dysfunction rates were higher, SOFA scores were increasing at 24th and 48th hours, and length of stay in hospital and intensive care unit were prolonged in this group. Conclusion: Thrombocytopenia may be associated with multiple organ dysfunction and further infections; and may be regarded as a remarkable finding of poor prognosis and prolonged length of stay after cardiac surgery in early period. Hemorrhage and prolonged cross clamping time are the significant risk factors associated with thrombocytopenia in our study. Therefore an appropriate hemostatic approach and brief cross clamping time may be considered as preventive strategies to reduce thrombocytopenia following cardiac surgery. Amaç: Kardiyopulmoner baypas prosedürünün etkileri, antikoagülan uygulanması, kanama diyatezi, kan ürünü transfüzyonu ve hipotermi gibi çeşitli risk faktörleri kalp cerrahisi hastalarını trombositopeniye yatkın hale getirmektedir. Kalp cerrahisi sonrası erken trombositopeninin klinik ve prognostik önemi ise önceki çalışmalarda daha az incelenmiştir ve çalışmamızın temel konusunu oluşturmaktadır. Gereç ve Yöntem: Bu kesitsel çalışmada 6 ay içerisinde hastanemizde elektif olarak kalp cerrahisi uygulanan hastalar incelendi. Trombosit sayısının 150.000/μL altında olması trombositopeni olarak kabul edildi. Peroperatif değişkenler, Ardışık Organ Yetmezliği Değerlendirmesi’ne (SOFA) göre prognostik skorlar, yatış süresi, hastane yatışı sırasındaki mortalite ve ek olaylar incelendi. Bulgular: Hastaların %33,05’inde trombositopeni görüldü. Trombositopeni grubunda ortalama kros klemp süresi uzamış ve toplam mediastinal drenaj miktarı artmıştı. Bu grupta tüm nedenlere bağlı enfeksiyonlar, pulmoner ve renal disfonksiyon oranları fazla, SOFA skorları 24. ve 48. saatlerde yüksek, yoğun bakım ve hastane yatış süreleri daha uzun olmuştu. Sonuç: Kalp cerrahisi sonrası erken dönemde trombositopeninin, multiorgan yetmezliği, gelişebilecek enfeksiyonlar, kötü prognoz ve uzamış yatış süresiyle ilişkili olabileceği gözlenmiştir. Çalışmamızda kanama ve uzamış kros klemp süresinin trombositopeniyle ilişkili anlamlı risk faktörleri olduğu saptanmıştır. Bu nedenle uygun hemostatik yaklaşım ve kros klemp süresinin kısa tutulmasının kalp cerrahisi sonrası trombositopeniyi azaltabilecek önlemler olabileceğini düşünmekteyiz.Item type:Item, Spinal anestezide, kullanılan i̇ki farklı morfin dozunun etkinlik değerlendirmesi(Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2023) Baytaş, Volkan; Turhan, Sanem Çakar; Özgencil, Güngör Enver; Uysalel, Hanife AsumanAmaç: Spinal anestezi sezaryen operasyonlarında en sık kullanılan anestezi tekniğidir. Spinal anestezi ile gerçekleştirilen sezaryen operasyonlarından sonra ağrı kontrolü için sıklıkla intratekal opioidler kullanılmaktadır. İntratekal morfin, postoperatif dönemde etkin ve uzun süreli bir ağrı kontrolü sağlamaktadır. Çalışmamızın amacı sezaryen operasyonu geçiren gebelerde iki faklı dozda uygulanan intratekal morfin dozunu etkinlik, ek aneljezik ihtiyaç, hasta memnuniyeti ve yan etkiler açısından karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Hastanesi’nde elektif sezaryen operasyonuna alınacak American Society of Anesthesiologists (ASA) I-II toplam 165 hasta çalışmaya dahil edildi. Çalışma prospektif, randomize ve çift kör olarak tasarlandı. Gebeler intratekal 50 mikrogram (µg) (Grup II), 100 µg (Grup III) morfin uygulanan ve morfin uygulanmayan kontrol grubu (Grup I) olarak randomize edildi. Tüm gruplara 10 mg hyperbaric bupivacaine intratekal olarak uygulandı. Hastaların postoperatif 24 saat görsel analog skalası (VAS) ile ağrı düzeyleri saptandı, ek analjezik ihtiyaçları belirlendi. Morfine bağlı bulantı-kusma, kaşıntı ve solunum depresyonu gibi yan etkiler değerlendirildi. Bulgular: Postoperatif dönemde morfin uygulanan gruplarda VAS skorları ve ek aneljezik ihtiyaçları kontrol grubuna göre anlamlı olarak düşük saptandı. Grup II ve III arasında bu parametreler açısından anlamlı fark saptanmadı. Kaşıntı ve bulantı-kusma Grup III’te Grup II’ye oranla anlamlı olarak yüksek saptandı. Sonuç: Sezaryen operasyonları için intratekal 50 µg morfin dozunun 100 µg dozla aynı analjezik etkinlikte olduğunu saptadık. Postoperatif yan etki sıklığının daha az olması nedeniyle 50 µg intratekal morfin dozunun sezaryen sonrası ağrı kontrolünde etkin analjezik doz olduğunu düşünmekteyiz. Objectives: Spinal anesthesia is the most commonly used anesthesia technique in cesarean sections and intrathecal opioids are frequently used for pain control. Intrathecal morphine provides effective and long-term pain control in the postoperative period. The aim of our study was to compare the intrathecal two different morphine doses in terms of additional analgesic need, patient satisfaction, and side effects. Materials and Methods: A total of 165 American Society of Anesthesiologists (ASA) I-II patients who will undergo elective cesarean section at Ankara University Faculty of Medicine, Gynecology and Obstetrics Hospital were included in the study. The study was designed as prospective, randomized and double-blind. The pregnant women were randomly alloceted into three groups to receive either 50 or 100 µg intrathecal morphine and the control group. All patients were anesthetized with 10 mg hyperbaric bupivacaine. Pain levels of the patients were determined by visual analogue scale (VAS) at 24 hours postoperatively and additional analgesic needs were determined. Morphine-related side effects such as nausea-vomiting, pruritus and respiratory depression were evaluated. Results: In the postoperative period, VAS scores and additional analgesic needs were found to be significantly lower in the morphine-administered groups compared to the control group. There was no significant difference between Groups II and III in terms of these parameters. Itching and nausea-vomiting were found to be significantly higher in Group III compared to Group II. Conclusion: We found that intrathecal 50 µg morphine dose had the same analgesic efficacy as the 100 µg dose for cesarean section operations. We think that 50 µg intrathecal morphine dose is an effective analgesic dose for pain control after cesarean section, due to the lower incidence of postoperative side effects.Item type:Item, İnsan fetüslerinde anogenital mesafe, penis ve klitoris boyutlarının morfometrik olarak i̇ncelenmesi(Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2023) İsbir, Caner; Elvan, Özlem; Çolak, Şener; Örs, Alev Babuş; Naycı, AliAmaç: Çalışmada kız ve erkek fetüslerde anogenital mesafe, penis ve klitoris boyutlarının morfometrik ölçümleri yapılarak, konu ile ilgili antenatal dönem standartların belirlenmesine katkı sağlanması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Formalinle fikse edilmiş 55 fetüs değerlendirildi. Anogenital mesafe kızlarda anüs orta hat-posterior fourchette, erkeklerde anüs orta hat-posterior skrotal raphe arası mesafe olarak ölçüldü. Kız fetüslerde klitoris uzunluğu ve klitoral glansın genişliği ölçüldü. Erkek fetüslerde penis (glans) genişliği ve penis uzunluğu ölçüldü. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen fetüslerin 29’u kız, 26’sı erkek idi. Erkek fetüslerde hem ikinci hem üçüncü trimesterde kızlara göre anogenital mesafe değerlerinin anlamlı şekilde fazla olduğu tespit edildi (p=0,031). Anogenital mesafe ile fallus uzunluk değerleri arasında erkek fetüslerde anlamlı bir ilişki tespit edilirken kız fetüslerde anlamlı bir ilişki tespit edilmedi (p<0,001), (p=0,212). İkinci trimesterde fallus uzunluğunun 5,58 mm’den, fallus genişliğinin 4,55 mm’den küçük değerleri kız cinsiyet ile ilişkilendirilirken, üçüncü trimesterde fallus uzunluğunun 4,79 mm’den, fallus genişliğinin 5,08 mm’den küçük değerlerinin kız cinsiyet ile ilişkili olduğu görüldü (p<0,0001), (p=0,0003). Sonuç: Çalışmada fallus boyutları ile ilgili tespit edilen referans değerlerin ve bu değerlerin anogenital mesafe ile olan ilişkisinin, antenatal dönemde normalden sapma ve cinsiyet tayini konularına katkı sağlayabileceği düşünülmektedir. Objectives: In the study, morphometric measurements of anogenital distance, penis and clitoris dimensions were taken in female and male fetuses. In this way, it is aimed to contribute to the determination of antenatal period standards related to the subject. Materials and Methods: Fifty-five fetuses were included in the study. The anogenital distance was measured as the anus midline-posterior fourchette in girls, and the anus midline-posterior scrotal raphe in boys. Clitoris length and clitoral glans width were measured in female fetuses. Penis (glans) width and penis length were measured in male fetuses. Results: Of the 55 fetuses, 29 were female, 26 were male. Anogenital distance values were found to be significantly higher in male fetuses in both second and third trimesters compared to female fetuses (p=0.031). While a significant relationship was found between anogenital distance and phallus length values in male fetuses, no significant relationship was found in female fetuses (p<0.001), (p=0.212). In the second trimester, values of phallus length less than 5.58 mm and phallus width less than 4.55 mm are associated with female gender. In the third trimester, phallus length less than 4.79 mm and phallus width less than 5.08 mm were found to be associated with female gender (p<0.0001), (p=0.0003). Conclusion: It is thought that the reference values determined in the study regarding the phallus dimensions and the relationship of these values with the anogenital distance may contribute to the issues of deviation from normal and sex determination in the antenatal period.