Outcomes of secondary fistulotomy performed after primary fistulotomy or loose seton according to operating room and outpatient conditions

Abstract

Objectives: Perianal fistula has a significant impact on the patient’s quality of life, causing many problems ranging from pain and hygienic problems to sepsis. The primary aim of the present study is to compare the results of primary fistulotomy with fistulotomy following the loose seton technique. The secondary aim is to determine whether these surgical methods are affected by the operating room or polyclinic conditions in terms of disease course and complication rates. Materials and Methods: A total of 382 patients who underwent surgery were retrospectively analyzed. Uncomplicated low intersphincteric and transsphincteric fistulas are included and high complex fistulas were excluded. Results: Two hundred and twenty-eight patients underwent only fistulotomy, whereas 154 underwent fistulotomy following the partial healing process after loose seton. The recurrence significantly increases in horseshoes shaped fistulas (p=0.01). In univariate Cox proportional hazard regression analysis, length of fistula tract is proportional with the recurrence rate (p=0.005). In multivariate Cox proportional hazard regression models, transsphincteric fistula is an independent risk factor for recurrence (p=0.006). The recurrence rate was significantly higher in transsphincteric fistulas than in intersphincteric fistulas among patients who underwent fistulotomy (p<0.001). It was determined that neither the type of surgical technique nor the operation performed in the operating room or outpatient clinic conditions made a significant difference in terms of disease course and complication rates (p>0.05). Conclusion: Transsphincteric fistula is a risk factor for recurrence independent of the surgical technique. However, after a certain period of time following loose seton, secondary fistulotomy into the fistula channel reduces the recurrence rate. In addition, no significant difference was observed in terms of the course of the disease and recurrence after secondary fistulotomy whether it is performed in operating room or outpatient clinic conditions.

Amaç: Perianal fistül, hastanın yaşam kalitesi üzerinde önemli bir etkiye sahiptir. Ağrıdan hijyenik sorunlara ve sepsise kadar birçok soruna neden olur. Bu çalışmanın birincil amacı primer fistülotomi ile gevşek seton tekniğini takiben yapılan fistülotomi sonuçlarını karşılaştırmaktır. İkincil amaç ise bu cerrahi yöntemlerin ameliyathane veya poliklinik koşullarından hastalık seyri ve komplikasyon oranları açısından etkilenip etkilenmediğini belirlemektir. Gereç ve Yöntem: Cerrahi uygulanan toplam 382 hasta retrospektif olarak analiz edildi. Komplike olmayan düşük intersfinkterik ve transsfinkterik fistüller dahil edildi ve yüksek kompleks fistüller hariç tutuldu. Bulgular: İki yüz yirmi sekiz hastaya sadece fistülotomi uygulanırken, 154 hastaya gevşek seton sonrası kısmi iyileşme sürecini takiben fistülotomi uygulandı. At nalı şeklindeki fistüllerde rekürrens anlamlı olarak artmakta olduğu saptandı (p=0,01). Tek değişkenli Cox orantılı hazard regresyon analizinde, fistül traktının uzunluğunun nüks oranını artırdığı saptandı (p=0,005). Çok değişkenli Cox orantılı tehlike regresyon modellerinde, transsfinkterik fistül nüks için bağımsız bir risk faktörüdür (p=0,006). Fistülotomi yapılan hastalarda nüks oranı transsfinkterik fistüllerde intersfinkterik fistüllere göre anlamlı olarak daha yüksektir (p<0,001). Cerrahi tekniğin tipinin ve ameliyatın ameliyathane veya poliklinik şartlarında yapılmasının hastalık seyri ve komplikasyon oranları açısından anlamlı bir fark yaratmadığı belirlendi (p>0,05). Sonuç: Transsfinkterik fistül, cerrahi teknikten bağımsız olarak nüks için bağımsız bir risk faktörüdür. Ancak, gevşek seton tekniği sonrası kısmi iyileşme dönemini takiben sekonder fistülotomi yapıldığında nüks oranı azalmaktadır. Ameliyathane veya poliklinik şartlarında uygulanan fistülotomi veya seton tekniklerine bağlı olarak hastalığın seyri ve komplikasyon gelişimi açısından anlamlı bir fark gözlenmemiştir.