ÜNİVERSİTE ÖĞRENCİLERİNDE TEMAS BİÇİMLERİNİN ÖFKE VE ANKSİYETE İLE İLİŞKİSİ

Abstract

Geştalt psikolojisi ve terapisiyle ilişkili araştırmalar incelendiğinde çoğunlukla algı ve öğrenme konularında deneysel çalışmaların yapıldığını, terapiye ilişkin araştırmaların ise çoğunlukla vaka ve gözden geçirme çalışmalarıyla sınırlı kaldığını görmekteyiz. Son yıllarda Geştalt terapisini yönelik deneysel çalışmalarda bir artış görülse de yeterli olduğunu söylemek henüz mümkün değildir. Bu çalışmanın amacı, Geştalt temas biçimlerinin öfke ve kaygı ile ilişkisinin incelenmesidir. Bu amaçla psikolojik yardım için başvurmamış olan üniversite öğrencilerinden, Geştalt Temas Biçimleri Ölçeği Yeniden Düzenlenmiş Formu, Çok Boyutlu Öfke Ölçeği ve Beck Anksiyete Ölçeği kullanılarak veriler toplanmıştır. Öncelikle değişkenler arası ilişkilere bakılmış, daha sonra, psikolojik yardım almak için başvuran üniversite öğrencilerinin oluşturduğu kontrol grubundan aynı ölçeklerle alınan verilerle karşılaştırılarak, Geştalt temas biçimleri, öfke ve kaygı arasında fark olup olmadığı belirlenmiştir. Ardından, temas biçimlerini yordayan öfke ve kaygıyla ilgili değişkenlerin rolleri incelenmeye çalışılmıştır. Analizler sonucunda temas biçimlerinin, öfke ve kaygının pekçok boyutuyla anlamlı ilişkileri olduğu görülmüştür. Temasın, araştırma grubunda daha yüksek, kendine döndürme ve saptırmanın ise kontrol grubunda daha yüksek olduğu bulunmuştur. Araştırma grubunda teması en çok kendine yönelik öfkenin yordadığı, kontrol grubunda ise teması en çok subjektif kaygının yordadığı tespit edilmiştir.