Sülfatlanmış polisakkarit fucoidan'ın meme kanseri hücre hattı MCF-7'de kaveolin-1 düzeylerine etkisi

Abstract

Meme kanseri, kadınlar arasında en sık görülen kanser türlerinden biri olup, erken teşhis hayatta kalma şansını önemli ölçüde artırmaktadır. Geleneksel sitotoksik tedavi yöntemlerinin ciddi yan etkileri, hedefe yönelik ve doğal bileşiklerle kombinlenen tedavi yaklaşımlarının önemini artırmaktadır. Bu çalışmada, sülfatlanmış bir polisakkarit olan fucoidanın, MCF-7 meme kanseri hücre hattındaki antikanser özellikleri ve kaveolin-1 proteininin ekspresyon düzeylerine olan etkileri araştırılmıştır. Fucoidan ve pozitif kontrol grubu olarak kullanılan kemoterapötik ajan tamoxifenin sitotoksik etkileri, MTT analizi ile değerlendirilmiş ve her iki maddenin doza bağlı sitotoksik etkiler gösterdiği, yüksek dozlarda ise hücre canlılığını azalttığı tespit edilmiştir. 72 saat sonunda IC50 değerleri fucoidan için 1.174 µg/mL, tamoxifen için ise 9.76 µg/mL olarak belirlenmiştir. LDH analizi, her iki maddenin de hücre membran bütünlüğünü bozarak hücre ölümüne neden olduğunu göstermiştir. Kaveolin-1 proteininin ekspresyon seviyeleri ELISA yöntemiyle incelenmiş ve fucoidan ile tamoxifenin bu proteinin ekspresyonunu anlamlı şekilde azalttığı bulunmuştur. Apoptotik aktivite, caspase 3/7 aktivite analizi ile değerlendirilmiş, tamoxifenin kontrol grubuna kıyasla anlamlı bir aktivite gösterdiği, ancak fucoidanın anlamlı bir etkisinin olmadığı gözlemlenmiştir. Bu sonuç, fucoidanın caspase 3/7 enzimlerinden bağımsız, alternatif sinyal yolakları kullanabileceğine işaret etmektedir. Hücrelerin hayatta kalma ve proliferasyon kapasitelerini incelemek için yapılan koloni oluşum testi, fucoidanın koloni sayısını %61,92, tamoxifenin ise %33,97 oranında azalttığını ortaya koymuştur. Metastaz potansiyelini inceleyen hücre migrasyon analizi ise fucoidanın hücre göçünü %43,9, tamoxifenin ise %50,36 oranında inhibe ettiğini göstermiştir. Sonuç olarak, bu çalışma, fucoidanın kaveolin-1 ekspresyonunu baskılayarak tümör progresyonu üzerinde etkili olabileceğini ve doğal bir bileşik olarak terapötik bir potansiyel taşıyabileceğini göstermektedir.