Akademik Arşiv Sistemine Hoş Geldiniz
Ankara Ünivrsitesi Akademik Arşiv Sistemi:
- Üniversitemiz Akademik ve Kültürel Mirasını toplama, saklama ve geniş kitlere duyurmak amacını taşır
- Üniversitemiz akademik çıktılarını uluslararası standartlarda dijital ortamda depolar
- Etkisini artırmak için telif haklarına uygun şekilde Açık Erişime sunar
Ayrıca Üniversitemiz Önlisans, Lisans ve Yüksek Lisans ders notlarına Açık Ders Malzemeleri sistemi üzerinden erişebilirsiniz.
Akademik Arşiv Sistemi birçok farklı bölümden oluşur:
- Dergiler = Bu kategoride Ünivrsitemizde yayınlanan dergilere ulaşabilirsiniz
- Kitaplar= Üniversitemizde yayınlanan kitapları bu kategoride bulabilirsiniz.
- Gazeteler= Geçmişten günümüze bazı gazetelerin, bazı sayıları sizi tarihte bir yolculuğa çıkarıcak.
- Tezler= Yüksek Lisans, Doktora ve Uzmanlık Tezleri bu kategori altında yer almaktadır.
Recent Submissions
Item type:Item, In covid-19 suspicion without severe manifestations, chest ct sensitivity is not sufficient for triage: a single-centre experience(Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2021) Baş, Hakan; Eker, Nihal; Öziş, Türkan Nadir; Karakurt, Murat; Aydın, Emine Gül; Akkale, Özgür; Gümüş, Süheyla Ayça; Demir, Canan; Sandal, Abdulsamet; Karataş, MevlütObjectives: In Coronavirus diseases-2019 (COVID-19), chest computed tomography’s (CT) benefits are controversial in the subgroup of asymptomatic and mild-to-moderate symptomatic individuals. Since most patients are in this subgroup, for triage, it is necessary to choose the diagnostic tool with the highest diagnostic performance and the least risk. We aimed to evaluate chest CT findings and the initial chest CT’s sensitivity in individuals suspected of COVID-19 with no severe disease manifestations. Materials and Methods: We conducted a retrospective study. Symptomatic individuals who had mild-to-moderate clinical manifestations and asymptomatic individuals who had close contact with confirmed COVID-19 positive patient were eligible. Presenting severe clinical manifestations was excluded. Reverse transcriptase-polymerase chain reaction (RT-PCR) and chest CT were performed on admission day. Consecutive nasopharyngeal and oropharyngeal swab sampling, tested by RT-PCR, were accepted as the reference standard for definitive diagnosis of COVID-19. Results: COVID-19 was confirmed in 161 of 214 patients via consecutive RT-PCR test. In 67 of 161 patients, pneumonia was detected by the initial chest CT. Chest CT sensitivity was 41.6% [95% confidence interval (CI): 0.34-0.5], while the sensitivity of the initial RT-PCR test was 90.96% (95% CI: 0.85-0.94); the area under the curve was significantly higher in the initial RT-PCR test (p<0.05). Conclusion: The chest CT is not sensitive enough to be used in the triage of individuals suspected with COVID-19 in this subgroup without the severe disease. Amaç: Koronavirüs hastalığı-2019’da (COVID-19), asemptomatik ve hafif-orta semptomatik bireylerden oluşan alt grupta göğüs bilgisayarlı tomografinin (BT) yararları tartışmalıdır. Çoğu hasta bu alt grupta olduğundan, triyaj için, en yüksek tanı performansına ve en az riske sahip tanı aracını seçmek gerekir. Ağır hastalık bulguları olmayan COVID-19 şüphesi olan bireylerde göğüs BT bulgularını ve ilk göğüs BT duyarlılığını değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Retrospektif bir çalışma yürüttük. Hafif-orta derecede klinik bulguları olan semptomatik bireyler ve COVID-19 pozitif hasta ile yakın temasta bulunan asemptomatik bireyler çalışmaya dahil edilmiştir. Ağır klinik bulguları olan bireyler dışlandı. Başvuru gününde ters transkriptaz-polimeraz zincir reaksiyonu (RT-PCR) ve göğüs BT yapıldı. RT-PCR ile test edilen ardışık nazofarengeal ve orofarengeal sürüntüler, COVID-19’un kesin tanısı için referans standart olarak kabul edildi. Bulgular: Ardışık RT-PCR testleri ile 214 bireyin 161’inde COVID-19 doğrulandı. Göğüs BT’de 161 hastanın 67’sinde pnömoni saptandı. Göğüs BT duyarlılığı %41,6 [%95 güven aralığı (GA): 0,34-0,5], iken ilk RT-PCR testinin duyarlılığı ise %90,96 (%95 GA: 0,85-0,94) bulundu. Eğrinin altındaki alan, ilk RT-PCR testinde daha yüksektir (p<0,05). Sonuç: Göğüs BT; COVID-19 şüphesi olan ve ağır hastalık bulguları olmayan alt grupta hasta triyajında kullanılacak kadar yeterli duyarlılıkta değildir.Item type:Item, Akut myeloid lösemi tanısı ile akraba dışı vericiden allojeneik hematopoietik kök hücre nakli yapılan hastalarda atg kullanımının nakil sonuçlarına etkisi(Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2021) Seval, Güldane Cengiz; Kırcalı, Ekin; Bozdağ, Sinem Civriz; Yüksel, Meltem Kurt; Topçuoğlu, Pervin; Dalva, Klara; Arslan, Önder; Özcan, Muhit; Gürman, Günhan; Beksaç, Meral; İlhan, Osman; Toprak, Selami KoçakAmaç: Anti-timosit globülinin (ATG) alloreaktif verici T-hücrelerini yok ederek graft versus lösemi (GVL) etkisini azaltma olasılığı bilinmektedir. Bunun sonucu olarak da ATG kullanılanlarda; hastalık nüksünde artış ve tüm sağ kalımda azalma gözlenebilmektedir. Ayrıca nakil öncesi ölçülebilir kalıntı hastalık (ÖKH) varlığı ile akut miyeloid lösemi (AML) riskinde artış olduğu birçok çalışmada gösterilmiştir. Biz de bu çalışmamızda, akraba dışı vericiden allojeneik hematopoietik kök hücre nakli (AHKHN) yapılan AML hastalarında, akan hücre ölçer yöntemi ile değerlendirilen ÖKH varlığını dikkate alarak, ATG’nin nakil sonuçlarına olan etkisini retrospektif olarak değerlendirmeyi planladık. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma retrospektif, tek merkezli ve kendi veri tabanımız kullanılarak yapılmıştır. Ekim 2012 ile Haziran 2019 arasında 10/10 (n=39) ya da 9/10 (n=44) doku grubu antijenleri uyuşumlu akraba dışı vericiden nakil yapılan 83 erişkin AML hastası çalışmaya dahil edildi. Bulgular: Akraba dışı vericiden ardışık AHKHN yapılan 83 AML hastası çalışmamıza dahil edildi. Kırk dört hasta ÖKH-, 18 hasta ÖKH+, 21 hasta da aktif hastalık ile nakile alınmıştır. ATG’nin nakil sonuçlarına etkisi ÖKH-, ÖKH+ ve aktif hastalıklı hastalarda ayrı ayrı incelenmiştir. Beklendiği gibi, en düşük nüks oranı ÖKH- grupta (13/44, %29,5) görülmüştür (ÖKH+ grupta 8/18, %44,4, p=0,17). AHKHN aşamasındaki ÖKH durumu progresyonsuz sağkalımı (PFS) istatistiksel olarak anlamlı derecede etkilemektedir: ÖKH- grupta henüz ulaşılmamışken ÖKH+ grupta ortanca 17,3 ay [%95 güven aralığı (GA), 6,3-28,3] ve aktif hastalıklı olan grupta ortanca 11 ay (%95 GA, 3,9-18,1) (p=0,02). Çoklu değişkenli multivariate cox regresyon analizinde sadece hastaların ÖKH+ [tehlike oranı (HR): 1,8; %95 GA: 0,7-4,8; p=0,02] ve aktif hastalık varlığının (HR: 3,6; %95 GA: 1,4-8,7; p=0,006) PFS üzerine olumsuz etkileri gösterilebilmiştir. Sonuç: Bu tek merkezli çalışmanın sonuçlarına göre, ATG kullanımı kronik GvHH gelişme oranını azaltmaktadır. Çalışmamızın en önemli sonucu ise; ATG içeren hazırlama rejimleri ile nakile alınan AML hastalarının, ÖKH+ veya aktif hastalığı olması nüks ve mortalite riskini artırabilmektedir. Bu bulguları doğrulamak amacıyla gelecekte daha fazla hasta içeren prospektif, randomize çalışmaların planlanması gerekmektedir. Objectives: Anti-thymos globulin (ATG) can potentially eliminate alloreactive donor T-cells and reduce the graft-versus-host disease (GVHD). As a result of this, increased disease relapse and reduced overall survival can be observed in ATG recipients. In addition, the presence of pre- allogeneic hematopoietic stem cell transplantation (allo-HSCT) measurable residual disease has been associated with an increased risk of acute myeloid leukemia (AML) relapse in multiple studies. Herein, we aimed to investigate the impact of ATG on the outcomes of patients with AML stratified by flow cytometric minimal residual disease (MRD) status who underwent allo-HSCT from unrelated donor. Materials and Methods: This was a retrospective single-center analysis using the data set of our institutional database. Eligibility criteria for this analysis included 83 adult patients with AML who underwent allo‐HSCT from either an HLA 10/10 matched (n=34) or 9/10 mismatched (n=41) UD, between October 2012 and June 2019. Results: A total of 83 consecutive patients with AML who underwent allo-HSCT from a UD were evaluated. There were 44 MRD- and 18 MRD+ patients and 21 patients who were transplanted in the setting of active disease were also included in this analysis. We investigated the influence of ATG on transplant outcomes separately in MRD-, MRD+ and active disease cohorts. As expected, lowest incidence of relapse was observed in MRD- groups [MRD-; 29.5% (13/44) vs MRD+; 44.4% (8/18); p=0.17]. MRD status at the time of allo-HSCT impacted the progression free survival significantly: MRD- (not reached) or MRD+ [median 17.3 (95% confidence interval (CI), 6.3-28.3)] or active disease [median 11 months (%95 CI, 3,9-18,1)] (p=0.02). In multivariate cox regression analyses; we could demonstrate the negative effect of detection of MRD [Hazard ratio (HR): 1.8; %95 GA: 0.7-4.8; p=0.02] and active disease (HR: 3.6; %95 GA: 1.4-8.7; p=0.006) on PFS. Conclusion: Based on this single-center study, the use of ATG was associated with a lower incidence of chronic GVHD. Most importantly, ATG could increase the risk of disease relapse or mortality in patients with pre-transplant MRD+ and active diseases. However, further prospective, randomized studies on a large number of patients are warranted to clarify these findings.Item type:Item, Emergency physicians’ approach to minor head trauma in pediatric patients(Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2021) Gökçe, Mehmet Kubilay; Güler, Özlem; Hakkoymaz, Hakan; Kilci, Ali İhsan; Öztürk, Cebrail; Tepe, Murat; Ekingen, EvrenObjectives: To investigate the use of tomography in children with head trauma by emergency department physicians, the frequency of their applying clinical decision-making rules (CDMRs), and the factors playing a role in the decision of tomography use. Materials and Methods: Our 19 question-survey was applied to physicians working in different statuses in the emergency departments of various hospitals in our country. Results: Three hundred and six physicians participated in our study. The rate of tomography use in pediatric patients with minor head trauma was reported by physicians as follows: One hundred and three physicians stated as 10% or less, 60 as between 11% and 25%, 39 as between 26% and 50%, and 104 as 50% or more. 39.5% of the participants stated that they applied CDMRs when making a computed tomography (CT) decision, 42.8% stated that they decided according to their clinical experience, 6.2% stated that they made the decision with the recommendation of a consultant. 36.6% of the physicians stated that they were threatened and insulted for not performing a CT scan and 6.9% stated that they were subjected to verbal and physical attacks. The reason for the increase in tomography use was defined as the fear of malpractice by 56.2%, family pressure by 22.2% and desire to conclude the patients quickly in a busy working environment by 8.2% participants. Conclusion: It was observed that the rate of application of CDMRs by physicians was low and the rate of tomography use was high. Medico-legal concerns, the pressure of families, and patient overcrowdedness in the emergency room took the top three places among the reasons for this. Amaç: Bu çalışmada acil servis hekimlerinin kafa travmalı çocuk hastalardaki tomografi kullanımlarını, klinik karar verme kurallarını (KKK) ne kadar uyguladıklarını ve tomografi kullanım kararının verilmesinde rol oynayan etmenleri araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Ülkemizdeki çeşitli hastanelerin acil servislerinde farklı statülerde görev yapan hekimlere 19 soruluk anketimiz uygulandı. Bulgular: Çalışmamıza 306 hekim katıldı. Minör kafa travmalı çocuk hastalardaki tomografi kullanım oranlarını hekimlerin 103’ü %10 ve altında, 60’ı %11-25 arasında, 39’u %26-50 arasında ve 104’ü %50 ve üzerinde olarak belirtti. Katılımcıların %39,5’i bilgisayarlı tomografi (BT) kararı verirken KKK’yi uyguladığını, %42,8’i kendi klinik tecrübelerine göre, %6,2’si konsültan önerisiyle karar verdiğini belirtti. Hekimlerin %36,6’sı BT çekmediği için tehdit ve hakarete uğradığını, %6,9’u sözlü ve fiziksel saldırıya maruz kaldığını ifade etti. Tomografi kullanımındaki artışın nedenini katılımcıların %56,2’si malpraktis korkusu, %22,2’si aile baskısı, %8,2’si yoğun çalışma ortamında hastayı hızlı sonuçlandırma olarak tanımladı. Sonuç: Hekimlerin KKK’yi uygulama oranlarının düşük ve tomografi çekme oranlarının yüksek olduğu izlenmiştir. Bunun nedenleri arasında medikolegal endişeler, ailelerin baskısı ve acil servisteki hasta yoğunluğu ilk üç sırayı almıştır.Item type:Item, Periferik i̇ntravenöz katater i̇lişkili flebit: nokta prevalans çalışma(Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2021) Öztürk, Deniz; Erdoğan, Banu Cihan; Doğan, Nevin; Kızıltepe, Kadriye; Baykara, Zehra GöçmenAmaç: Flebit periferik intravenöz kateter (PİK) uygulanan hastalarda en sık görülen komplikasyondur. Bu çalışma, PİK ilişkili flebit prevalansını saptamak amacıyla gözlemsel, bir günlük ve nokta prevalans çalışması olarak yapılmıştır. Gereç ve Yöntem: Araştırma, bir eğitim ve araştırma hastanesinde yatan ve PİK uygulanan hastalar (n=402) ile yürütülmüştür. Araştırmaya başlamadan önce ilgili kurumlardan resmi izin ve etik kurul izni alınmıştır. Araştırmada veriler “PİK İlişkili Flebit Veri Toplama Formu” ve “Flebit skalası” aracılığıyla toplanmıştır. Verilerin analizinde ilgili istatistiksel yöntemler kullanılmıştır. Hastanedeki kliniklere ait yatak sayıları (n=756) belirlendikten sonra, her klinik için biri gözlemci, diğeri uygulayıcı olmak üzere iki kişilik hemşire ekipleri oluşturulmuştur. Çalışma ekibini oluşturan hemşirelere; PİK İlişkili Flebit Eğitimi ve formları nasıl dolduracaklarına dair eğitim verilmiş ve hasta sayısı kadar form dağıtılmıştır. Hemşireler aynı anda verileri toplamaya başlamıştır. Hemşirelere veri toplamaları sırasında telefonla ve klinikleri dolaşarak danışmanlık verilmiştir. Bulgular: Araştırmada hastaların %69,1’inin iç hastalıkları ve cerrahi kliniklerde yattığı ve PİK yoluyla antibiyotik tedavisi aldığı, %75,1’inin PİK’in kalış süresinin 96 saatten az olduğu, PİK uygulama bölgesinin vücudun sağ bölümünden ve en fazla ön kol ve el üstünden uygulandığı belirlenmiştir. Araştırmada flebit prevalansının %3,98 olduğu ve hastaların %3,98’inde 1. derece flebit geliştiği saptanmıştır. Sonuç: Flebit oranlarının literatür ile paralel olması ve saptanan flebit olguların henüz birinci evrede olması dikkat çekicidir. Flebit gelişimini önlemek ve flebiti erken dönemde saptamak amacıyla PİK takılan bölgenin flebit açısından düzenli aralıklarla değerlendirilmesi önerilmektedir. Objectives: Phlebitis is the most common complication in patients undergoing peripheral intravenous catheters (PIC). This study was conducted as an observational, one-day and point prevalence study for the purpose of determining the prevalence of PIC-related phlebitis. Materials and Methods: The study was carried out with patients on PIC (n=402) in a training and research hospital. Before starting the study, official permission and ethics committee approval were obtained from relevant institutions. The data in the study were collected via the “PICRelated Phlebitis Data Collection Form” and the “Phlebitis scale”. In the analysis of data, relevant statistical methods were used. After determining the number of beds in the hospital clinics (n=756), nurse teams consisting of two individuals (one observer, one implementer) were created for each clinic. Nurses in the working team were given PIC-Related Phlebitis Training and trained on how to complete forms and the forms were distributed to each patient. Meanwhile, nurses began to collect data. In the data collection process, nurses were provided with counseling on the phone and in clinics. Results: In the study, 69.1% of the patients were hospitalized in internal diseases and surgical clinics and they received antibiotics treatment via PIC. 75.1% had PIC less than 96 hours and it was determined that PIC was mainly applied on the right side of the body and mostly over the forearm and hand. In addition, it was found that the prevalence of phlebitis was 3.98% and 3.98% of patients had developed 1st degree phlebitis. Conclusion: The fact that phlebitis rates were in parallel with the literature and phlebitis cases identified were merely in the first stage is remarkable. In order to prevent phlebitis development and to diagnose phlebitis in early period, it is recommended to evaluate the area of PIC in terms of phlebitis regularly.Item type:Item, Parsiyel ön çapraz bağ rüptüründe remnant koruyucu tek demet rekonstrüksiyon cerrahisi etkili bir yöntem midir?(Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2021) Özbek, Emre Anıl; Karaca, Mustafa Onur; Yılmaz, Furkan; Terzi, Mustafa Mert; Dursun, Merve; Akmeşe, RamazanAmaç: Ön çapraz bağ (ÖÇB) yaralanmalarının %10-%27’si parsiyel rüptürlerden oluşmaktadır. Parsiyel ÖÇB rüptürlerinin cerrahi tedavisi için henüz altın standart tedavi konusunda bir konsensüs sağlanamamıştır. Tek demet ÖÇB primer onarımı, tek demet ÖÇB rekonstrüksiyonu ve total ÖÇB rekonstrüksiyon yöntemleri tarif edilmiştir. Çalışmamızın amacı; remnant koruyucu yöntem ile tek demet ÖÇB rekonstrüksiyonu yapılan hastaların, klinik sonuçlarının ve manyetik rezonans (MR) görüntülemede greftin ligamentizasyonunun değerlendirilmesidir. Gereç ve Yöntem: Kliniğimizce ÖÇB rekonstrüksiyonu yapılan 257 hastadan, tek demet ÖÇB rekonstrüksiyonu yapılan 15 [posterolateral demet (n=5), anteromedial demet (n=10)] hasta dahil edilmiştir. Retrospektif çalışmaya dahil edilme kriterleri; diz burkulma öyküsü, pozitif Lachman testi, negatif veya 1+ pivot shift testi, MR görüntülemede parsiyel ÖÇB rüptür şüphesi olan hastalar ve kesin tanı olarak intraoperatif artroskopik görüntülemede parsiyel ÖÇB rüptürü olmasıdır. Çalışma dışı bırakılma kriterleri ise; geçirilmiş diz cerrahisi öyküsü, çoklu bağ yaralanması, total ÖÇB rekonstrüksiyonu yapılmasıdır. Tüm hastaların preopeatif, postoperatif 3., 6., 12. ve 24. aylardaki ön çekmece, Lachman ve pivot shift sonuçları, International Knee Documentation Commitee (IKDC) ve Lysholm skorları karşılaştırılmıştır. Bulgular: Lachman ve pivot shift için, preoperatif sonuçlar anlamlı yüksek saptandı (p=0,0149, p=0,005). Hastaların preoperatif, postoperatif 3., 6., 12. ve 24. aylardaki Lysholm ve IKDC skorları arasında anlamlı fark saptandı (p<0,001). Post-hoc analizinde ise anlamlı farkın her dönem için olduğu görüldü. Postoperatif 6. aydaki MR görüntülemede ligamentizasyon görülmeyen hasta olmamıştır. Sonuç: Selektif tek demet ÖÇB rekonstrüksiyonu cerrah açısından teknik zorluklar içermek ile birlikte iyi klinik sonuçların elde edildiği cerrahi bir yöntemdir. Postoperatif hızlı vaskülarizasyon, daha iyi propsiyoseptif duyuların elde edilebilmesi ve stabil diz muayenelerinin elde edilebilmesi nedeniyle parsiyel ÖÇB rüptüründe selektif ÖÇB rekonstrüksiyon cerrahisinin ortopedik cerrahlar tarafından ilk sıralarda tercih edilmesi gereken cerrahilerden olduğunu düşünmekteyiz. Objectives: 10%-27% of anterior cruciate ligament (ACL) injuries are partial ruptures. There is no consensus yet on the gold standard surgical treatment for the partial ACL ruptures. Single-bundle ACL primary repair, single-bundle ACL reconstruction, and total ACL reconstruction methods are described. The aim of our study is the evaluation of the clinical results, and the ligamentization of the graft in magnetic resonance (MR) imaging of patients who underwent single-bundle ACL reconstruction with the remnant-sparing method. Materials and Methods: Of the 257 patients who underwent ACL reconstruction at our clinic, 15 [posterolateral bundle (n=5), anteromedial bundle (n=10)] patients who underwent single-bundle ACL reconstruction were included. Inclusion criteria for the retrospective study were the presence of knee sprain history, positive Lachman test, negative or 1+ pivot shift test, suspected partial ACL rupture on MR imaging, and partial ACL rupture at intraoperative arthroscopic imaging as definitive diagnosis. The exclusion criteria included the history of previous knee surgery, multiple ligament injury, and total ACL reconstruction. Anterior drawer, Lachman and pivot shift results, International Knee Documentation Commitee (IKDC) and Lysholm scores of all patients at preoperative period, postoperative 3rd, 6th, 12th and 24th months were compared. Results: For Lachman and pivot shift, preoperative results were significantly higher (p=0.0149, p=0.005). There was a significant difference between the Lysholm and IKDC scores of the patients at preoperative period, postoperative 3rd, 6th, 12th and 24th months (p<0.001). In the post-hoc analysis, it was seen that there was a significant difference for each period. There was no patient without ligamentization in the MR imaging at 6 months postoperatively. Conclusion: Although it has technical difficulties for the surgeon, selective single-bundle ACL reconstruction is a surgical method with good clinical results. Due to rapid postoperative vascularization, better proprioceptive senses and stable knee examinations, selective ACL reconstruction surgery should be preferred by orthopedic surgeons for partial ACL ruptures at first place.